Zabrakło mi prądu.
Nic mnie nie interesuje.
No, może trochę słodycze i sen.

Sen jest dobry. Szarlotka z migdałami też. O, albo pączek wiedeński, chyba lepszy od szarlotki.

Coś z tym może zrobię.
Ale pomyślę o tym jutro.
Albo pojutrze.

Dziwne.

Odzwyczaiłam się od męskiej czułości. Kiedy leżałam na kocu w parku, a on odgarniał mi włosy z czoła, albo obejmował szerokim ramieniem, z jednej strony czułam błogość i ciepło, z drugiej byłam jak dzikie, nieoswojone zwierzątko.

Niezależnie od tego, jaka to relacja, niezależnie od tego że zdjęte są z niej wszelkie prawdziwe konteksty erotyczne (bo te żartobliwe obecne są na każdym kroku), fakt że jest mężczyzną ma jednak znaczenie.

W google street view wciąż mam otwarty widok jego domu. Kusi. Kusi mocno. To w końcu tylko niecałe 10 tyś km. To tylko jeden klik i obciążenie karty kredytowej. Postawienie pracodawcy przed pewnym dictum: nie ma mnie dwa tygodnie wtedy i wtedy.

I znów będzie można wspólnie spacerować nad brzegiem oceanu, siorbać niemiłosiernie w japońskiej garkuchni, kaszleć nad tajską kwaśną zupą, chodzić na spacery z łyżeczką za paskiem, bo nigdy nie wiadomo kiedy trafi się okazja do zjedzenia lodów. Gadać, dyskutować, pieprzyć głupoty, radzić, porównywać, uczyć się. Śmiać się, do bólu brzucha. Jeść steki o 2 w nocy w kasynie. Milczeć w zagapieniu na ptaki, szybujące nad kanionem. Ale przede wszystkim być. W tak niemal chyba idealnym wyważeniu bycia razem, a jednak osobno.

Idę do lodówki. Zostało tam jeszcze trochę alkoholu. Nie lubię pożegnań.

Firma, mieszcząca się w pierwszej dziesiątce w Polsce. Limuzyna i szofer Najwyższego, biuro na ostatnim piętrze wieżowca, z panoramą miasta jak na dłoni. Zatrzymałam się przy tym oknie na moment, i zobaczyłam swoją kamienicę, jakieś 2 km dalej. Dodało mi to otuchy, dawno bowiem nie miałam tak zwartych pośladków.

Prezes oraz 3 najważniejszych dyrektorów po jednej stronie stołu. Dwie osoby prezentujące, w tym ja, Najwyższy i Sojusznik – po drugiej. Oni rozparci na fotelach, w swoich markowych garniturach, my w pełnym rynsztunku, z elementami rozpraszającymi przeciwnika (ja sukienka, koleżanka rozpuszczone blond włosy do pasa, Sojusznik czerwone szpilki). W głowie logiczna struktura wypowiedzi, na slajdach dopieszczona prezentacja, na twarzy uśmiech i śmiałość.

Arogancja +10. Panowie zainteresowani bardziej pławieniem się we własnym sosie i wzajemnym robieniu sobie dobrze, niż jakąkolwiek sprawą. Gotowi przegryźć tętnicę, jeśli jakiekolwiek słowo, gest, decyzja, mogłyby o milimetr przesunąć ich spięte tyłki ze środka wygodnego stołka. Stołka, który napycha im portfele oraz trzyma ich ego w stanie permanentnej erekcji.

Wyszłam, stukając obcasami, z opustoszałego już wieżowca. Czułam niesmak, ale też zadowolenie z siebie. Po drodze zrzuciłam żakiet, w zasadzie to miałam ochotę pójść dalej na bosaka, zdjąć stanik, zrzucić biżuterię. Wysiadłam wcześniej z tramwaju, zamówiłam kieliszek białego wina i pyszną, włoską pizzę. Pierwszy posiłek w ciągu dnia.

Dogrywka za 2 tygodnie.

Niemniej teraz nie ma to znaczenia. Teraz jest tylko las ze znajomymi, ogród rodziców z leżakiem i kwitnącą czereśnią, fantastyczni goście w domu. Szparagi, pomidory, arbuz, truskawki i lody o smaku kawy.

W końcu trzeba mieć jakieś priorytety w życiu.

Przyznaję, nie spodziewałam się aż takiego efektu swoich działań.

Najpierw artykuł na jedynce Gazety Stołecznej (swoją drogą kupiłam z tej okazji papierową gazetę chyba pierwszy raz od kilku lat). Potem podlinkowanie na stronie głównej portalu gazety, i na koniec wystawienie artykułu na ich temacie głównym. BTW trochę łyso mi było, że mój temat zastąpił artykuł o pobiciu Tymoszenko, ale cóż, internet rządzi się swoimi prawami.

1500 lajków na FB, 280 komentarzy. Niniejszym redaktorowi Szymanikowi dziękuję, jak również teamowi gazeta.pl. Fajnie, przytarliśmy im nieco noska. A sa sa sa sa :-)
Aha - nie pracuję w Wyborczej, jakby ktoś pytał.

Na koniec tylko chciałam podzielić się refleksją ogólną. Wiele osób zwracało mi uwagę, że powinnam była przeczytać wnikliwiej regulamin. Pewnie z punktu widzenia praktycznego mają rację. Niemniej nie ma we mnie zgody na stwierdzenie "nie przeczytałaś - Twoja wina". Nie, nie moja. Takie rozumowanie to przyzwolenie na to, żeby inni próbowali zrobić Cię w balona. Na to, że trzeba mieć oczy dookoła głowy, podchodzić podejrzliwie do wszystkiego i wszystkich. A to Klub powinien był dołożyć starań do tego, żeby mnie (klienta) poinformować właściwie, jasno wyłożyć zasady. Nie zrobił tego, więcej, świadomie wprowadził w błąd, bo o warunki rezygnacji wypytywałam dość szczegółowo. Dlaczego to ja mam brać winę na siebie i uznawać, że jestem naiwna i gapa?

"Żyję w kraju w którym wszyscy chcą mnie zrobić w chuja". To nie jest fajne. I nie powinno być tak, że uznajemy to za normę i jedynie uczymy się w tym lawirować.

Amen.



Siedzę przy dużym oknie i patrzę za zieleniące się drzewa. Na stole rozgardiasz, dwa kubki - jeden z z niedopitą kawą, drugi z zieloną herbatą. Dwa laptopy. Okruszki po pysznym śniadaniu. Lakiery do paznokci, waciki i pilniczki. Na dziś wybrałyśmy z przyjaciółką kolor żółty, w końcu wiosna, prawda?

Za chwilę pobiegnę na miasto, na spacer w słońcu, w sukience. Hm, a może w trampkach jednak i sportowej bluzie?

Spokojny, głęboki oddech. Dobre rozmowy. Relaks.
Wiosna. Uśmiech.

I jeszcze to wino wieczorne.

Mniam, mniam, mniam.

Dla stałych czytelników nie jest pewnie tajemnicą, w jakim klubie dość regularnie ćwiczę. Przeszklona ściana z widokiem na Warszawę, centrum miasta widoczne podczas biegu na bieżni, to musiał być Pure Health and Fitness "Platinum"w Złotych Tarasach*.

Dlaczego o tym piszę? Otóż dlatego, że postanowiłam dziś rozwiązać z nimi umowę. Powód jest dość prosty - straciłam serce dla tego rodzaju wysiłku. Znudziłam się. Chcę jogi, pilatesu, basenu etc. Ale na bieżnię i do zapoconej siłowni już nie wejdę. Zresztą - czy ja się muszę komukolwiek tłumaczyć? Okazuje się, że tak...

Aby rozwiązać umowę w Pure Health and Fitness* trzeba mieć porządny powód. Np. uraz kręgosłupa. Albo bilet do USA w jedną stronę. Albo akt zgonu kogoś bliskiego (tak, taką smutną historię  też znalazłam w sieci). Samo to, że już nie chcesz ćwiczyć, nie wystarczy. Zresztą, poczytajcie sobie też relację u Szanownego Pana Redaktora.

Oczywiście wiem, z czym się wiąże podpisanie umowy na czas określony. I dokładnie o to wypytałam, zanim umowę podpisałam. Zapewniono mnie, że owszem umowa jest na czas określony, ale jeśli będę chciała, mogę w każdej chwili złożyć rezygnację i wówczas obowiązuje mnie jeszcze tylko 30-dniowy okres wypowiedzenia.

Kiedy powiedziałam to Pani Manager (bo żeby rozwiązać umowę, trzeba przyjść osobiście do klubu i porozmawiać z Managerem - wytapetowaną żmijką na obcasach), ta powiedziała tylko "mogła sobie Pani przeczytać regulamin". I pewnie z punktu prawnego ma rację. Tylko czy tylko aspekt prawny się liczy? Uważam, że klub Pure Health and Fitness* zachowuje się nieuczciwie i oszukuje swoich klientów, naciągając ich na długie umowy. Ich komunikacja jest jasna - nie będziesz chciał ćwiczyć z nami dalej, wystarczy wypowiedzenie. O żadnych zwolnieniach i biletach w jedną stronę nie było mowy.

Wróciłam do domu, odgrzebałam umowę, znalazłam regulamin. Wzięłam lupę, nastawiłam ostre światło i tak, znalazłam, w gąszczu zapisów czcionką rozmiar nie większy niż 5. Jest czarno na białym, a raczej czarno na różowym, że odstąpić od umowy można tylko w przypadku przeciwwskazań zdrowotnych. Mogłam sprawdzić? Pewnie mogłam. Ale postanowiłam zaufać hostessie, która ze mną przeprowadzała rozmowę. Zapewniła, że mogę w każdej chwili zrezygnować? Zapewniła. I uznałam, że to wystarczy. Błąd.

Oczywiście w sądzie z nimi nie wygram, i zresztą nie zamierzam nawet próbować. Ulżę sobie w internecie, obsmarowując ich gdzie się da. Zresztą, wystarczy wpisać frazę jak w tytule do wyszukiwarki - sieć aż trzęsie się od tego typu historii, z klubem Pure Health and Fitness* w roli głównej. Drodzy Managerowie klubu - myślicie że warto?

Za kilka dni przyniosę Wam zwolnienie od ortopedy.

*Przepraszam za łopatologię i powtarzanie fraz w tekście, to pod google.

Ostatnio prześladuje mnie Facet. Facet ten ma swoje imię, jest ogolony na zero, ma ciepłe spojrzenie i swoje miejsce w mojej pamięci.

I nagle Facet zaczyna się śnić. Patrzy na mnie tymi swoimi rozumnymi oczami ze wszystkich serwisów internetowych, które oglądam, lajkuję, polecam. Wyskakuje jako dostępny na gtalku. Pojawia się w rozmowach ze wspólnymi znajomymi. Kusi, by wpisać jego nazwisko w google i zajrzeć do jego życia. Bo tak jak i ja, jest obecny w sieci, mocno, choć wybiórczo. Takie skrzywienie zawodowe.

Ręka mi drży, nie otwieram jeszcze zdjęć ze wspólnego spełniania marzeń w Nowym Jorku. Po co. Po co do tego wracać.

Zabierz te oczy, wspomnienie głosu, ust, tych cholernych pocałunków, które potrafiły trwać godzinami. Nie wkurwiaj mnie. Znikaj. Bo spokój, ten pierdolony, jakże ważny dla mnie spokój mi zabierasz. Bo wpominanie nic nie daje. Poza smutkiem, że się nie udało. I omijaniem szerokim łukiem Green Coffee, tego na Marszałkowskiej, gdzie nie mogłam w drżącej ręce utrzymać kubka z kawą.

A kysz.

Minęły dwa dni.

Dwa dni dusznego openspace, dwa dni przy komputerze, z niezdrowym jedzeniem i brakiem ruchu. Dwa dni obserwowania dwulicowości i lizusostwa, które doprowadzają mnie już do alergicznej wysypki. Głowa boli. Kręgosłup krzyczy o litość. Skóra jest przesuszona. Oczy zaczerwienione.

Nie mogę się przyzwyczaić, przestawić, wystarczyło 5 dni innego życia. Przez pół dnia gapiłam się dziś przez wielkie okno biurowca, w niebo, i usiłowałam zniknąć. Znacie to uczucie, kiedy z ulgą idziecie do toalety, bo w kabinie, przez te 2 minuty, nikt Was nie widzi i na chwilę możecie się rozluźnić?

Motywacja do jakichkolwiek działań pełza mi po podłodze, a przecież dwa dni temu pełna byłam energii i chęci. Więcej, miałam ich więcej nawet przed tym mini urlopem. Teraz jakbym spojrzała na wszystko z boku, aż nie mogę uwierzyć, że wystarczyło tylko tych kilka dni detoksu.

Co my sobie robimy, 5 razy w tygodniu? Obłęd.

Nie pamiętam już, kiedy ostatnio pakowałam do walizki takie rzeczy. Dresy, puchowe kamizelki, sportowe buty. Książki, czasopisma wnętrzarskie. Szampon, mydło bez mydła, pasta do zębów i już - dziwne pustki w kosmetyczce. Na wierzch wrzuciłam tylko jedną sukienkę, w końcu do śniadania wielkanocnego nie wypada usiąść w dresie.

Rano, nieprzytomna po dwóch tygodniach kompletnego wiru mieszkaniowo-pracowo-prywatnego, w kaloszach i leginsach, pojawiłam się na Centralnym. Potem już tylko pociąg, samochód, obiad w jakiejś przydrożnej karczmie, samochód i nagle... las. LAS, woda, brak zasięgu, drewniana podłoga, przeszklona jadalnia z widokiem na jezioro, pachnąca pościel, CISZA, spokój.

Dawno nie byłam w takim miejscu, tak ze smakiem prowadzonym, a jednocześnie tak naturalnym. Nigdy chyba nie usiadłam do wielkanocnego stołu z 40 osobami. Dawno nikt mnie tak nie rozpieścił kulinarnie. Dawno nie biegałam po lesie, aż do utraty tchu, zmuszając ciało do ekstremalnego interwału.

A z rodziną zdaliśmy chyba całkiem dobrze egzamin z bycia ze sobą 5 dni pod rząd. Z wieczornym pykaniem w bilarda i rżnięciem w karty, przy domowej pigwówce, włącznie. Niemniej, dobrze jest już zostać samemu ze sobą, wystarczy.

Idę na parapet. Dawno nie gapiłam się na Warszawę.
Dobry wieczór blogosfero ;-)

Poniedziałek.
Maski włóż!